Nieuwe ogen #87

Wat als je kijkt, maar niet ziet?

Er is een periode in mijn leven geweest dat ik veel ging hiken. Op een gegeven moment besefte ik iets merkwaardigs: ik begon landschappen saai te vinden. Niet omdat er iets veranderd was, maar omdat ik ze al “kende”. Ik zag steeds gelijkaardige heuvels, bossen, valleien, panorama’s,... Mijn hoofd had ze al gecatalogeerd en was klaar met kijken nog voor ik echt kon zien.

De landschappen waren niet veranderd. Mijn oordeel wel.

Ergens rond Spa in februari 2021.

En dat zette me aan het denken. Want hoe vaak doen we dat in ons leven? We kijken naar onze partner, onze job, onszelf en we zien niet meer wat er is, maar wat we denken te weten. We vervangen het kijken door het herkennen. En zo vergeten we soms te kijken alsof het de eerste keer is, met nieuwsgierigheid en verwondering.

Daarom verander ik de naam van deze nieuwsbrief: ‘Nieuwe ogen’

De vorige naam ‘Je bent je eigen oorzaak’ klopte voor mij, in de betekenis die ik eraan gaf. Maar ik denk dat die naam zonder de uitleg voor veel mensen meer schuurt dan uitnodigt. Dat hij misschien klinkt als een beschuldiging. Dat is alleszins niet wat ik ermee bedoelde.

Maar ook ik weet het uiteindelijk niet. Ook ik ben aan het sukkelen, aan het prutsen en knutselen. Ik ben niet degene die eens gaat zeggen hoe je dat ene leven dat je hebt gekregen moet leiden. Ik ben een medebewoner in deze maatschappij die toevallig aan het leren is om veel vanzelfsprekende overtuigingen in vraag te stellen. Dat doe ik ook met jouw verhalen in een coaching gesprek: klopt het wel wat je zegt? In hoeverre beperken die overtuigingen jou? En wat zou voor jou een meer empowerend verhaal zijn?

‘Nieuwe ogen’ zit dichter bij wat ik bedoel. Het vraagt: wat als we eens anders keken? Niet naar een nieuwe wereld, maar naar dezelfde wereld met een andere blik. En het curieuze is, door anders te kijken, creëer je verhalen die je mogelijkheden verruimen in plaats van te verkleinen.

Welkom bij Nieuwe ogen.