Nieuwe ogen #95
Wat maakt dat ik ervoor koos om anders in het leven te staan?
Ik had een volle agenda, op het werk en thuis, maar voelde mij leeg. En uitgeput. Ik bleef maar sleuren aan projecten, werk opnemen die eigenlijk niet het mijne was, met discipline en systemen taken uitvoeren. Om mij maar te bewijzen. Niemand vroeg erom. Dat was mijn eigen patroon.
Je leeft maar één keer en dus heb je maar één kans om een geslaagd leven te krijgen zei ik tegen mezelf. Dan moet je pakken wat er te pakken valt.
Tot er een moment kwam waarop ik niet meer kon ontwijken wat ik niet wilde zien: dat druk zijn mij niet voedt. Want als je druk bent, lijkt het alsof je beweegt, lijkt het alsof je leven zin heeft. Ik was mijn leven aan het opvullen... niet aan het vervullen.
Tot ik met een volle agenda en een leeg gevoel op het punt stond tegen de muur te knallen. Mijn keerpunt was niet een beslissing. Het was een vraag die ik niet meer kon ontwijken, waar ik letterlijk stil moest voor staan: hoe creëer ik een vervullend leven? Niet een voller leven.
Ik leerde dat stilstaan het begin kan zijn van echte beweging.
Dat is wat ik nu doe met mensen die vastzitten. Niet hen tot verandering en actie forceren. Maar de vraag stellen die ze niet meer kunnen ontwijken.
Wat er dan beweegt, bepalen zij zelf.
Ik ben Peter. Life en career coach in Brussel én online, voor wie vastloopt en wil bewegen. Niet door harder te trekken, maar door de vraag te stellen die je al te lang uitstelt. Als je nieuwsgierig bent, één gesprek verplicht tot niets. Behalve misschien tot nadenken.
Ik herken dat, Peter. Het moment dat het onvermijdelijke zich aandient: ga ik langzaam dood van binnen of volg ik mijn hart. Het eerste biedt zekerheid, het tweede vraagt om vertrouwen in het leven. Voor mij was het de sprong in het diepe waar ik geen spijt van heb.