Nieuwe ogen #96
Ik ga de mist in.
Normaal vlieg ik er gewoon in. Dit keer niet. Ik ben een komend project op papier aan het voorbereiden. En ik stel vast dat ik al meer vragen heb opgeschreven dan antwoorden. Ideeën vormen zich al vaag maar ik kies bewust nog niet voor een antwoord- of oplossingsmodus. Ik vertrouw erop dat mijn brein komende tijd hiermee aan de slag gaat. En mij uiteindelijk tot handelen aanzet. En met linken komt aandraven die ik nu nog niet zie. En verhalen naar boven haalt die terug herinneringen kunnen worden.
Een merkwaardig idee. Het is niet zoals manifesteren en dan hopen dat er vanzelf dingen gaan gebeuren. Het is open staan voor andere visies en mogelijkheden. Ik activeer mijn brein met dat schrijven en vragen formuleren. Ik prime mezelf als het ware. Door zaadjes te planten. En ik vertrouw erop dat dit proces mijn geest wakker gaat houden. Het is een houding, geen taak.
Ik geef toe dat ik dit proces zelden de ruimte geef omdat ik normaal gezien de antwoorden en de oplossingen meteen wil te pakken hebben. Er zo snel mogelijk vanaf zijn. Als een taak. En met AI is dit tegenwoordig een koud kunstje. Veel warmte zit daar niet altijd in. Het is de weg van het resultaat zo snel mogelijk te produceren, zodat ik mijn kansen op succes, in de vorm van een aantal klanten, kan verzilveren. Dat is toch wat mijn geniepige stemmetjes mij influisteren.
Het zorgt ook voor wat onrust merk ik. Want blijkbaar ben ik nog niet waar ik moet zijn. Aanvaard ik niet waar ik nu ben. Wil ik forceren, manipuleren om hier zo snel mogelijk vanaf te zijn. Van die onrust. Van die ongemakkelijke gevoelens.
Maar de strategie die ik normaal gezien hanteer blijkt niet altijd de voor mij meest zinvolle te zijn. Want laat ik eerlijk zijn. Er is geen tekort aan inkomen. Er is wel een tekort aan werkvreugde. Maar zowel mijn oordelen (dus mijn gedachten, veronderstellingen, aannames, overtuigingen) dat er een tekort aan klanten en werkvreugde is zorgt net voor onrust in mij. Ik zet mezelf in een overlevingsmodus terwijl ik daar, als ik daarover doordenk, in de feiten niet ben. Ik heb wel een verlangen om meer mensen te mogen helpen en om meer werkvreugde te ervaren. Daar zit dan ook mijn motivatie. Positieve motivatie.
Daarom dat ik bewust voor een andere houding wil kiezen: alle tijd gebruiken om op papier, met een welwillende intentie vragen te planten om zo mijn geest wakker te houden. Daar is mijn werkvreugde van het onderzoeken! En het experimenteren en proberen. Creëren en schrappen.
Kladden en vragen stellen activeren mijn brein op een manier die ik niet kan forceren. Ik vertrouw erop dat dit proces meer gaat ‘opleveren’ dan snelle antwoorden te genereren.
Een welwillende intentie. Dat vind ik zo’n mooie uitspraak. Praktisch ook. Niet weten welke mogelijkheden er zich nog gaan aandienen. En verrast zijn van allerlei inzichten. Dat geeft mij al zin en betekenis in het leven.
Ik begrijp dit proces ook niet. Maar hoe ik een trap oploop, welke spieren en zenuwen hier aan het werk zijn, weet ik ook niet. En toch kan ik met een positieve intentie, een voornemen en het vertrouwen dat dat gaat lukken, een trap oplopen. Dat is toch curieus. Net zoals ik begin te spreken de woorden komen en ik niet weet hoe een zin gaat eindigen. Dat gebeurt gewoon.
Ik zou ook het omgekeerde kunnen doen. Er van uitgaan dat ik het nog niet goed kan. Dan is mijn intentie eerder een wantrouwen, dat ik het niet kan. Ik denk niet dat er dan veel van dat project tot leven komt. Waarom zou mijn brein de moeite nemen om aan de slag gaan als ik ervan uitga dat ik het toch niet ga kunnen?
Soms is snelheid niet de weg. En soms wel. Er zit in dit verhaal geen pad dat voor iedereen geldt. Dit is mijn verhaal. Eentje die nu belangrijk is. Eentje die niet per se stand houdt in alle situaties en verlangens in mijn leven. Eentje waar ik zin en betekenis uit haal. En werkvreugde.
Meer weet ik er voorlopig niet over.
Ik ben Peter. Life en career coach in Brussel en online. Een eerste gesprek is er als jij dat wil.