Nieuwe ogen #98
Een weg waarin ik geloof.
In het experimenteren met het vinden van de ‘juiste’ woorden is er de laatste weken mij iets helderder geworden. Iets wat in mijn coaching al langer aanwezig was, maar dat ik nu pas in woorden kan vatten. Durf vatten?
Want er is ook dat stemmetje, een overtuiging, die zegt dat ik geen vaste methode heb. Dat ik naar mensen luister in het moment en ga meebewegen in hun wereld. Dat ik ze niet op een plek wil brengen waar ik denk dat ze zouden moeten landen, maar ze laat bewegen in de richting die zij waardevol en belangrijk vinden. Dat is ook zo.
En toch kun je mijn werk, het begeleiden van het proces, vaak twee bewegingen zien.
De eerste beweging is aanvaarden. Stoppen met vechten tegen wat is. Niet omdat je het moet goedkeuren. Wel omdat er iets is, wat niet zou mogen zijn. Maar die oorlog, die putte mij uit zonder dat ik echt in beweging kwam.
Het voelt vaak heel paradoxaal aan om bepaalde overtuigingen en zelfbeelden te aanvaarden. Maar zoals Berthold Gunster van Omdenken zo mooi over negatieve zelfbeelden zegt: je kunt zo’n overtuiging niet oplossen door ertegen te vechten, ze niet te willen. Juist door te willen bewijzen dat het niet zo is, maak je het groter.
Vanuit de plek van aanvaarden, die ik vrede zou noemen, of welzijn, wordt iets anders mogelijk. Helder kijken naar wat er werkelijk is. Beslissen wat er wel kan gedaan worden. Een richting kiezen.
Dat is de tweede beweging. Maar die kan vaak niet eerder. Zolang de strijd tegen de werkelijkheid blijft w/voeden.
Dit is hoe ik het zelf heb leren ervaren. Met vallen en opstaan. Met momenten van schijnaanvaarden en momenten van echt aanvaarden. En als ik echt aanvaard; zelfs al is het probleem niet opgelost, voel ik de verkramping wegtrekken, het verzet zakken en een ruimte die ontstaat.
Ik wil dit eerlijk zeggen: dit is een weg. Niet de weg.
Er zijn andere ingangen die ik ook neem; via het lichaam, via gedrag, via waarden.
Maar de weg van aanvaarden is voor mij zowat de ruggengraat. Een weg die me telkens terugbrengt naar een plek van waaruit ik kan bewegen. Een weg die vaak door het ongemak gaat. Dat ook. Maar ik sta naast je op dat moment.
Niet omdat ze de beste of de snelste is. Niet omdat ze de makkelijkste is. Maar omdat ze me, keer op keer, terugbrengt naar een plek van waaruit ik bewust een antwoord kan geven en kan handelen, in plaats van automatisch te reageren en te manipuleren. En dat zie ik ook gebeuren bij klanten.